Ze gedragen zich verkeerd, ze luisteren niet meer, ze doen gewoon hun eigen zin. Een kleine impressie van onze vermoeiende derde dag:
Het werd 's morgens al duidelijk, toen de nachtelijke darmgassen uit de
kinderkamers verdwenen en over het veld gingen hangen: deze dag zal wegen.
Bij het ontbijt wilde Jutta niet dat we het thuisfront informeerden over
de grote hoeveelheid chocola dat het kind op een ochtend verorbert.
Haar verbieden zoveel ongezonds binnen te spelen, lukte ons niet.
In de namiddag bleken enkele kinderen te hebben ontdekt
dat er een klimmuur was op het terrein. Zonder medeweten
van de volwassenen was het klein grut terstond aan het klimmen geslaan.
Nog een geluk dat ze het vernuft hadden zichzelf te beveiligen.
En toen we ze 's avonds eindelijk in hun bed hadden gekregen
en wij in ons eigen lokaaltje een grote zak chips hadden geopend,
had dat geteisem dat al snel geroken. Het duurde dan ook niet lang
voor ze in hun slaapzak naar ons kwamen geslopen om al onze chips op te vreten.
Toen we dan uiteindelijk moegetergd zelf gingen slapen,
bleek er buiten nog een groot vuur te woeden.
Rond het vuur zaten alle kinderen in volle insubordinatie
hardnekkig de slaap te trotseren.
Het wordt tijd dat we naar huis mogen, want we kunnen het niet meer aan.
James Van Der Beek zet hieronder een mooi beeld van onze gevoelens neer.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten