Die vervelende volwassenen zijn de kinderen blijkbaar al beu, en nu beginnen ze hen te pesten dat het niet mooi meer is.
Om te beginnen werden de kinderen getrakteerd op een educatief momentje.
Genieten dat ze deden van al dat werk.
Er was zelfs eentje met een gebroken arm, die verplicht werd met zijn slechte arm een tekening te maken.
Klagen, zuchten en steunen; het haalde allemaal niets uit.
Na het harde werk mochten de kinderen op een kilometerslange wandeltocht vertrekken. Net voor ze vertrokken werd nog verwacht dat ze enthousiast zwaaiden naar de camera.Tijdens de tocht waren er zelfs momenten dat de kinderen doodsbang werden gemaakt, enkel ter amusement van de volwassenen.
Gelukkig kreeg iedereen van Ben een paar paddenstoelen, en zag de wereld er even wat rooskleuriger uit.
Toen de groep aankwam op locatie, schrok Lowie van de reden waarvoor iedereen zo ver had gestapt...
Het bleek om een doodgewoon museum te gaan, met allemaal oude spullen uit lang vervlogen tijden. Niet echt iets waar jongelingen naar uitkijken op een dag tijdens bosklas.
Na het museum werden de kinderen nog even verlekkerd op een zwempartij, die dan onmiddellijk werd afgeblazen. Op de koop toe moesten ze daarna nog de lange weg terug afleggen.
En daar stopte de miserie niet. De kinderen kregen ook nog post bedeeld, waardoor het gemis naar hun ouders alleen maar erger werd.
Huilend werd gesmeekt om naar bed te mogen gaan, maar voor de kinderen eindelijk mochten gaan slapen, moesten ze nog een avondspel spelen met schmink. Ze zagen er belachelijk uit...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten