Il neige, il neige...

Deze ochtend zaten we allemaal een beetje moe in onze kring. Jacob stelde een boek voor, terwijl wij langzaam wakker werden. Hier en daar werd een geeuw onderdrukt, Nuri wreef z'n ogen uit, Saar keek even uit het raam. Ze kon het niet geloven, maar voor de vensterruit, op de speelplaats, vielen er zachtjes vlokjes naar beneden. Daar was 'ie dan, de eerste sneeuw.

 


Snel onze kleren aan, onze wollen muts en onze dikke sjaal, en dan naar buiten. Een paar kinderen vonden het nodig om te beginnen voetballen, daar onder die grijze lucht vol met vlokken, maar dat hielden ze niet vol. Het duurde niet lang of een massaal sneeuwballengevecht brak los.

Natuurlijk werden er, ondanks het flinterdunne laagje sneeuw, sneeuwmannen gemaakt. 

Grote sneeuwmannen...




 





                          ...en kleine sneeuwmannen.












Het voelt heel gelukkig aan, zo in de eerste sneeuw.



We wouden dat het kon blijven duren, dat het nooit meer zou stoppen, maar na ons uurtje sneeuwpret bleek de meeste sneeuw alweer snel te verdwijnen...


...'t Zal voor volgend jaar zijn...